กูเฝ้าถามตัวเอง
ว่าทำทุกวันนี้ไปเพื่อใคร
เพื่อชีวิต เพื่อเงินทอง เอามากอง
แล้วยังไง
เหงื่อมันไหลมาทีละน้อย
ไม่มีคำว่าไม่พร้อม
กูไม่ยอม แม้ร่างมันล้า
ใครตัดสิน ก็เข้ามาเลยมา
กูจะล่อแม่งเอง ถึงกูไม่ใช่นักเลง
เมื่อข้าวในจานไม่พอประทังชีวิต
มีหลายชีวิตที่เขายังหวัง
ศิโรราบเมื่อกูตาย
ไม่ต้องพูดก็พอเข้าใจ
ไม่ต้องมาย้ำว่ากูกระจอก
นามสกุลกูมันบ้านนอก
แต่คนในบ้าน
เขายกให้กูเป็นราชา
เกมนี้ไม่เคยจะแพ้
ไม่เคยหยุดเล่น ไม่มีข้อแม้
ถึงใจอ่อนแอไปสักเท่าไหร่
แบกแค่ไหน หัวใจก็ไหว แม้ร่างมันจะล้า
เงินต้องหา น้ำตาทีหลัง
มีชีวิต ยังมีความหวัง
ทำหมดแล้วเพื่อคนข้างหลัง
แม้ทางที่เดินยังอีกตั้งไกล
เหนื่อยแค่ไหน
ฉันยังก้าวไป
ไม่รอวาสนา
กูออกไปสู้กลางฟ้า
พร้อมออกไปล่ากลางฝน
ออกไปเจอสังคมหน้ากาก
แทบเกือบจะบ้าสับสน
บนถนนที่แม่งลวงหลอก
ถ้าเกิดกูแพ้ คือกูกระจอก
แต่ว่ากูตอกเข้าไปที่หน้า
ทุกอุปสรรค กูพร้อมจะล่า
มึงว่ากูบ้าไหม
ขายของตอนมัธยม
ไม่เคยจะแบมือขอ
มีเวลานอนไม่กี่ชั่วโมง
รถไฟจากฟากของใต้
เข้าในเมืองหลวง
ที่มีแต่โคลน
บางอย่างอาจจะไม่ชอบ
ถ้าพ่อแม่รอด กูพร้อมกระโจน
แม้ร่างกูจะระบม
จะทุกข์ระทมก็ช่างมัน
อยากให้เขาสุขสบาย
ได้มีเวลาอยู่ข้างกัน
ถ้าเกิดว่าวันต้องตาย
ทุกจิตวิญญาณในร่างฉัน
พวกเขาจะรับรู้ได้
ฉันทำทุกอย่างเพื่อบ้านฉัน
เกมนี้ไม่เคยจะแพ้
ไม่เคยหยุดเล่น ไม่มีข้อแม้
ถึงใจอ่อนแอไปสักเท่าไหร่
แบกแค่ไหน หัวใจก็ไหว แม้ร่างมันจะล้า
เงินต้องหา น้ำตาทีหลัง
มีชีวิต ยังมีความหวัง
ทำหมดแล้วเพื่อคนข้างหลัง
แม้ทางที่เดินยังอีกตั้งไกล
เหนื่อยแค่ไหน
ฉันยังก้าวไป
ไม่รอวาสนา